कवि जनक कार्की भालेको अलार्म भन्दा पहिले व्युझिएर उनी पकाउँछिन् एउटा सिङ्गो सुर्य पस्किन्छिन धरतीमा उज्यालो । उनी पकाउँछिन – मुस्कान र खुसी – आसा

म गएपछि केही दिन श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्न राखिएको तस्बिरमा रहनेछु अखबारको वर्गिकृत विज्ञापनको हार्दिक समवेदनामा अटाउनेछु निस्चित मितिमा अलिकति म भान्सा कोठाको पिर्कामा रहनेछु शौचालय

तिमी र मैले सँगै रोपेको बर – पिपल हुर्किएछ , बढेछ , ठूलो भएछ सँधै सुनसान देखिने चौतारीमा एक थान बुढो रुमाल सुत्दो रहेछ रुमाल